ซื้ด..ซื้ด..โอ๊ย

น้ำมูกไหลไม่หยุดเลยน่าเบื่อเสียจริง

ทำไมต้องเป็นหวัดตลอดด้วยอ่ะ

... "ร่างกายแย่จัง" ...

 

จำได้ว่า เมื่อปลายเดือนพฤษภาคม

ก้อเป็นไข้หวัดใหญ่

นี่มาเดือนมิถุนายนแล้ว

ก็ยังเป็นหวัดอีกอ่ะ

ไม่ไหวเลย..แย่ที่สุดในโลก

 

แล้วเวลาป่วยทำไมเราต้องอ่อนแอด้วยล่ะ

อ่อนแอไม่รู้จักเหนื่อย

อ่อนแอแบบว่าอยากหาใครมาดูแล

มาให้อ้อน

แง้ว ... แง้ว ...

 

แล้วเมื่อไหร่จะเจอล่ะเนี่ย....เฮ้อ!!!

 

   

รายงานเยอะท่วมหัวอีกแล้ว

ช่วงนี้เปนไรก้อไม่รู้..คิดไรไม่ค่อยออก

เหมือนว่าไม่ได้ใช้สมอง (อันน้อยนิด)มานานแสนนาน

ขนาดการย่องานยังไม่รู้จะทำไงเลย

เหนื่อยเป็นบ้า..เฮ้อ

แถมช่วงนี้ยังต้องทำไร ไปไหนมาไหนคนเดียวอีก

แต่ก้ออย่างว่าอ่ะนะ..ทำคนเดียวมาได้ตั้งนาน แค่นี้อย่าบ่น

คิดถึงเพื่อนสมัยเรียนเตรียมฯจัง

อยากย้อนเวลากลับไปอยู่ตอนนั้นจัง

เพราะตอนนี้เบื่อโคตรเลย

คิดถึงพวกแกนะ

 

"S-CORP"

 

จบมาได้ 1 ปีแล้วหรอเนี่ย กับการเป็นนักศึกษาปริญญาตรี

แล้วกับการเป็นนักศึกษาปริญญาโท ที่เรียนมาได้ 1 ปี

เหนื่อยจริง ๆ เลย .. แล้วยิ่งทำงานไปด้วย เรียนไปด้วยแบบนี้

ความอดทนส่วนตัวมันเริ่มลดน้อยลงไปทุกที ๆ แต่ก็พยายามอยู่ค่ะ

พยายามที่จะเพิ่มความอดทนลงไป ให้มันเพิ่มมากขึ้นกว่านี้

 

ตอนนี้พอมีเวลาที่จะนั่งคิดถึงอดีตที่แสนสุข ตั้งแต่สมัยปี 1 ซะที

คิดแล้วคิดถึงพวกแกจริง ๆ ...

 

 

กลุ่มที่มีแต่นักกีฬา

กลุ่มที่มีผู้หญิงและผู้ชายปนกันเป็นจำนวนมาก

กลุ่มที่เข้าเรียนสายประจำ

กลุ่มที่เดินไปไหนใคร ๆ ก็กลัว (เพราะตัวใหญ่)

กลุ่มที่เสียงดังตั้งแต่ต้นทางยันปลายทาง

กลุ่มที่มีโต๊ะประจำในโรงกลาง เป็นโต๊ะกลาง (เก๋าโคตร)

 

แต่ตอนนี้สิ พวกแกจบกันต่างแยกย้ายกันไปทำงานแล้ว

บ้างก้ออยู่ใน กทม. บ้างก้ออยู่ต่างจังหวัด

แต่ทุกคนล้วนก้อมีงานการทำเป็นหลักเป็นแหล่ง มั่นคง

ไม่น่าเชื่อนะว่าพวกแก..จากที่เคยบ้า ๆ บอ ๆ เล่นมากกว่าเรียนจะจบออกมาดูเป็นผู้เป็นคนมากขนาดนี้ 55+

แต่ก็ดีแล้วล่ะ ..และเราก็เชื่อแล้วล่ะว่า "การศึกษาสอนให้คนเป็นคนดี" ได้จริง ๆ

 

โลกเรานี่ก็แปลกเน๊อะ..พอเกิดมาก็ต้องเข้าเรียน..พอเรียนจบก็ต้องทำงาน..พอทำงานเสร็จก็ต้องแก่..พอแก่ก็ต้องตาย..พอตายก็เกิดใหม่

วนเวียนไปเรื่อย..เฮ้อ!! น่าเบื่อเหลือเกิน

 

อยากออกนอกกรอบบ้างอ่ะ อยากมีเงินโดยไม่ต้องทำงาน อยากทำงานโดยไม่ต้องมี office อยากไปไหนต่อไหนโดยไม่ต้องบอกใคร

 

เคยมั๊ยที่ได้ทำแบบนี้..ไม่เคย แต่ก็คิดตลอดเวลาว่าอยากจะทำ แล้วจะได้ทำมั๊ยในชีวิตนี้

 

บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ..เฮ้อ!! อยากหลุดออกจากกงกรรมกงเกวียนนี้ซะที

 

นี่ก็ใกล้วันเกิดเข้าไปทุกที แต่ทำไม๊ ทำไม ถึงเหมือนลมหายใจตัวเองน้อยลง..น้อยลง..

 

ที่บ่น ๆ มาเนี่ยเพื่ออะไร..บ่นไปก็ไม่ได้ทำตามใจ ใจแข็งบ้างดิวะ..คิดถึงแต่ความรู้สึกของคนอื่น แล้วตัวเองล่ะ..ดูแลตัวเอง และความรู้สึกของตัวเองบ้างนะ

 

เชื่อในสิ่งที่ตัวเองจะทำ และมั่นใจกับการตัดสินใจด้วย อย่าแคร์คนอื่นให้มากกว่าความรู้สึกของตัวเอง แล้วจะดีขึ้น (รึเปล่า??)

 

ตามใจเลยนะ..อยากทำไรก็ทำ..ตามใจ

 

ได้ชิดเพียงลมหายใจ..แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน แค่ "เพื่อน" เท่านั้น..แต่มันเกินห้ามใจ

ที่ค้างในความรู้สึก..ว่าลึก ๆ เธอคิดยังไง รักเธอเท่าไร แต่ไม่เคยพูดกัน..

 

**อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้..มันมีความสุขความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

  เธอจะมีใจรึป่าว? เธอเคยมองมาที่ฉันรึป่าว? ที่เราเป็นอยู่นั้น..คืออะไร??

  เธอจะมีใจรึป่าว? มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ ติดอยู่ในใจ แต่ไม่อยากถาม..กลัวว่าจะเปลี่ยนไป (กลัวรับมันไม่ไหว)

 

ไม่ถามยังดีซะกว่า เพราะฉันรู้ถ้าเราถามกัน กลัวคำ ๆ นั้นอาจทำร้ายหัวใจ (ซ้ำ **)

 

--เธอจะมีใจรึป่าว? มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ ติดอยู่ในใจแต่ไม่อยากถาม......"กลัวรับมันไม่ไหว"--

คนที่เหงาคนหนึ่ง..นั้นรอใครที่จะเข้าใจ..

มาเป็นเพื่อนดูหนัง..เป็นเพื่อนฟังเพลงใกล้ ๆ..

แบ่งปันทุกข์และสุข--พูดคุยยามที่เหนื่อยหัวใจ..

แต่ว่าคน ๆ นั้น--จะได้เจอะกันวันไหน....

 

* มองปฏิทินที่เปลี่ยนเข้ามาใหม่..

  มองคนรักเขาเดินเคียงใกล้--ฉันคงได้แค่มองอยู่ตรงนี้

 

วันที่แสนว่างเปล่า..ทุกคราวพยายามเข้าใจ

แต่ว่าในวันนี้ข้างในกลับทนไม่ไหว...(*)(**)(**)

เป็นไงกันบ้างสบายดีป่าว..ไม่ได้มาเขียนนานแล้ว..เพราะช่วงนี้งานเยอะมาก ที่บอกว่างานเนี่ยไม่ได้หมายถึงงานที่ทำงานนะ..งานที่ว่าคือการบ้านจากที่เรียนปริญญาโทต่างหาก เชื่อมั๊ยว่าช่วงนี้ ทำการบ้านแบบชั่วโมงต่อชั่วโมงเลย..แบบว่าจะส่งบ่ายโมง เราก็นั่งทำตอนเที่ยง(ประมาณเนี๊ย) เหนื่อยดีแท้ ไม่น่าเชื่อเลยจากคนที่ทำอะไรแบบไม่รีบ คืออาจารย์สั่งปั๊บก็ทำปุ๊บให้เสร็จๆไป แต่แล้วก็ต้องมานั่งทำแบบให้เสร็จแบบทันเวลามากกว่าที่จะมีคุณภาพ (เริ่มงงกับคำพูดตัวเอง) เฮ้อ..ช่วงนี้มีแต่คนเรียกน้องเอ๋อ..มึนไปซะทุกเรื่อง

บางทีพูดสลับคำกันซะนี่ จนเด๋วนี้เพื่อนๆ เริ่มชินกับการเอ๋อของเรา และตอนนี้ก็เริ่มแพร่เชื้อไปสู่คนรอบข้างแล้วด้วย 55+

 

ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไง(อาจารย์นัดกันป่าวเนี่ย)งานชอบมาพร้อมๆกัน ไม่เสร็จซะที แบบว่าทำนี่เสร็จ ก็ต้องรีบทำนู่นต่อ เสียใจอย่างแรง

งานไม่ค่อยมีคุณภาพเลย..เศร้า ที่จริงอยากทำงานแบบที่มีคุณภาพนะ งานจะได้ดีดี คะแนนก้อคงจะดีไปด้วย..คงได้แต่ทำใจล่ะมั๊ง

]

                 "ทำให้เสร็จดีกว่าไม่มีงาน" ตอนนี้คงต้องท่องคำนี้ให้ชินละล่ะ..เฮ้อ!!!

ขอบคุณทุก ๆ คนมากนะคะ..ที่มาร่วมงานวันรับปริญญาทั้งวันซ้อมและวันจริง (2 และ 6 กันยายน 2550)

 

...ขอขอบคุณ....

 

          คุณพ่อ กะ คุณแม่...ที่ส่งเสียให้ลูกสาวคนนี้เรียนจนจบ

อาร์ม น้องชายสุดหล่อ...ที่ช่วยเป็นกำลังใจ และช่วยพิมรายงานให้

 คุณตา คุณยาย และ ป้าหนึ่ง...ที่ส่งเสียในเงินทุนการศึกษาเหมือนกัน

ครอบครัวพวงไม้ และครอบครัวธนูมาศทุกคน...ที่คอยเป็นกำลังใจให้เสมอ

 

เพื่อนที่ธรรมศาสตร์ทุกคน..ที่คอยผลักดันและช่วยอีฟในทุก ๆ เรื่อง

เบนซ์...ที่อยู่เคียงข้างอีฟมาตั้งแต่ปี 2 (หวังว่าคงจะอยู่เคียงข้างตลอดไป)

เพื่อน ๆ ทั้งหมดของอีฟ...ที่มาร่วมแสดงความยินดี (เยอะว่ะ..เอาเปนว่าใครมาก็ขอขอบคุณละกันนะ)

 

...เพื่อนสมัยเตรียมอุดมศึกษา...

ป่าน...เราขอบคุณมากนะสำหรับความช่วยเหลือของแกทั้งหมด เราจะไม่มีวันลืมจริง ๆ(ซึ้งว่ะ)

นอย...ขอบคุณอีกครั้ง และอีกครั้ง ช้านรู้ว่าแกเหนื่อย แต่ก้อซึ้งเหมือนกันว่ะ

ตุ่น เจิน มน...พวกแกยังเป็นเพื่อนที่ฉันรักเสมอ (รักมากนะเว้ย)

โจ๊ก มีมี่ กุ๊ก อ๊ะ ไกยะ...ที่มาถ่ายรูปกะเรา (แบบเฮฮาสุดฤทธิ์)

 

...เพื่อนสมัยสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต...

โอ๋...เพื่อนรักตั้งแต่สมัยมอต้น จนบางคนคิดว่าเราเป็นคู่เลสกัน

ฟ้า...ดาวคณะของช้าน

ก้อย ด๋าว ไฝ แม่ไก่ คะนึง กิ๊ฟ แก้ว กะทิ หลิน...เพื่อนสมัยมัธยมที่ยังคงอยู่ และจะอยู่ตลอดไป

จิ๋ว...เพื่อนตั้งแต่มัธยม และเป็นเด็กคณะวิทยาศาสตร์ที่เข้ารับปริญญาพร้อมกัน

 

...เพื่อนนักกีฬาทีมชาติไทย...

นุช...นักกระโดดน้ำที่อยู่เคียงข้างกันมาตลอด 4 ปี (ช้านจะคอยเป็นกำลังใจให้แกนะ)

พี่โจ๊ก (สิทธิชัย สุวรประทีป)...นักกรีฑา พี่ชายที่แสนดีของน้องสาวคนนี้

วัฒน์...นักกรีฑา เพื่อนที่แสนดี ที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

มด...นักกรีฑา เพื่อนที่น่ารักสุด ๆ (มดตัวเท่าช้าง 55+)

 

...เพื่อนสมัยรามคำแหง (ปริญญาโท)...

พี่อ๋อ...พี่ชายที่แสนดี พาน้องไปเลี้ยงข้าวด้วย อิอิ

ปอ เบล์ล...เพื่อนที่น่ารัก ที่ไปวันซ้อมใหญ่และอยู่เคียงข้างเสมอ

ติ๊ก พี่เคี๊ยง...ที่นำพาควายน้อยมาให้วันซ้อมใหญ่

เพื่อน ๆ ทุกคน...ที่ให้กำลังใจอีฟเสมอมา

อาจารย์ผู้สอนทุกท่าน...ที่ไม่เช็คขาดเรียนในวันที่อีฟไปซ้อมและรับปริญญา 55+

 

...เพื่อนร่วมงาน ณ มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย...

พี่อ้อ...หัวหน้าผู้แสนจะน่ารัก และใจดี

พี่แฟว อ.อาจินต์ พี่โอ๋ พี่ปิ๊ก พี่นุ้ย...สำหรับความรักและความเอ็นดูให้น้องสาวคนนี้ กับตุ๊กตาตัวใหญ่ (กว่าตัวอีฟ)

 

และสุดท้าย (แต่ไม่ท้ายสุด)...ขอกราบขอบพระคุณ

อาจารย์ทุกท่านในคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์...ที่ให้ความรู้จนทำให้มีวันนี้

อาจารย์ทุกท่าน...ที่ประสาทวิชาให้ตั้งแต่เด็กจนโต

โค้ชทุกคน...ที่ทำให้อีฟมีวันนี้ มีวันที่ได้รับปริญญาบัตรสีแดง (อิอิ)

 

ขอบคุณตัวเองที่ตั้งใจเรียน...ถึงแม้จะมีเถลไถลบ้าง ใจแตกบ้าง ขี้เกียจบ้าง เหลวไหลบ้าง ฯลฯ ก็ยังมุมานะจนจบ 55+

ขอบคุณทุก ๆ อย่างละกัน ขอบคุณจริง ๆ

ปล.ขอบคุณบุคคลบางคนที่ไม่ได้กล่าวถึงด้วยนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ

 

 

 สวัสดีค่ะเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคน..

 ในวันพฤหัสบดีที่ 6 กันยายน 2550 นี้  อีฟก็จะรับปริญญาแล้วนะ

 ขอเชิญมาร่วมงานและถ่ายรูปไว้เป็นที่ระทึก..เอ๊ย!ระลึกกันไว้หน่อย เพื่อเก็บไว้ดูต่างหน้า เผื่อเราไม่เจอกัน(เริ่มเน่า)

 เอาเป็นว่า ถ้าใครสะดวกวันจริงก้อมาละกันนะคะ แต่ถ้าไม่สะดวกก้อเชิญวันซ้อมใหญ่ละกันนะคะ

 ในวันอาทิตย์ที่ 2 กันยายน 2550 อยากให้มาถ่ายรูปด้วยกันเยอะๆ นะ ไม่ว่าเพื่อนสมัยไหน มาได้หมด

 

 ...สมัยอนุบาลศึกษาปัญญา..

 

 ...สมัยไผทอุดมศึกษา...

 

 ...สมัยบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนีย์)...

 

 ...สมัยสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต...

 

 ...สมัยเตรียมอุดมศึกษา...

 

 ...สมัยธรรมศาสตร์...

 

 ...หรือแม้กระทั่งสมัยรามคำแหง...

 

 มาเถอะๆ คุณอีฟขอร้อง (เริ่มออกแนวน้องทราย) ไปเจอกันที่ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ได้เลยนะคะ

 ปล.อีฟเข้าซ้อม+เข้ารับปริญญาตอนบ่ายค่ะ รบกวนมากันตอนเช้าได้เลยนะคะ

 วันนี้ไปถ่ายรูปที่รังสิตมาด้วยแหล่ะ

เชื่อมั๊ยว่า..

มหาลัยเงียบที่สุดตั้งแต่เคยเรียนมา

ตลอด 4 ปี ขนาดปิดเทอมนะ

ยังไม่เงียบขนาดนี้เลย

มองไปทางไหนก็มีแต่ตึก ต้นไม้

และความโดดเดี่ยว อ้างว้าง วังเวง

(เริ่มเหมือนบ้านผีสิงแล้วนะเนี่ย)

แต่ก็ดีนะ..

ได้ถ่ายรูปแบบไม่ต้องเกรงใจใครเลย

ไม่เขินใครด้วย(แม้กระทั่งตากล้อง)

แอบหน้าหนานะเนี่ย..เหอๆ

ถ่ายไป..ถ่ายมา..

แล้วก็ถ่ายมา..ถ่ายไป..

เข้าโน่น..ออกนี่..ไปทั่ว

สนุกสุดๆ เหนื่อยสุดๆด้วย

แต่ก็ขำดี เน้นฮาแบบไร้สาระมากกว่า

เพราะท้ายสุดแล้วที่เราเดินถ่ายกันมาตั้งนานแสนนาน

ก็หยุดลงที่ฟิล์มม้วนที่ 2

เพราะความตั้งใจจนเกินไปของคนบางคน

เลยทำให้มันไม่ติดเลยซักรูปเดียว

(ใส่ไม่เข้าล็อคอ่ะ)

เฮ้อ..เศร้าเลย

แต่ก็ไม่เปนไร..ช่างมันเหอะ

เหอๆ......